Haig de
Haig d’aprendre a mirar-te els ulls fixament. No goso aguantar-te la mirada. Pot semblar por o fins i tot indiferència; no m’atreveixo a dir desídia. No és pas cap de les dues, bé, potser una mica de la primera. Quan xerrem i de sobte els teus ulls es claven en els meus, per un moment tot es para, tot està quiet. Seguidament tu tornes a fer girar l’agulla del rellotge, a mi encara em costa una mica tornar. A estones ets tan lluny i al moment tan a prop, ja tinc un principi de bogeria. No he estat mai de córrer, però pel que vull no m’agrada esperar. També és veritat que fins ara no havia tingut un punt de mira tan valuós. Ahir et vaig imaginar amb el cap tot rapat i em va agradar; avui t’he tornat a veure amb la melena i et torno a preferir. No sé pas on ubicar-te, però crec que aquest és el teu joc, no deixar-te agafar. Jo et vull ensenyar la llibertat des de la meva presó. Vull mimar-te, fer de pare i de fill, d’home i de marit. M’agradaria sentir-te reposar sobre meu, descansar i oblidar-te de tot. Recitar poesia a cau d’orella, viure el naixement d’un feble somriure. No parlo d’amor de conte de fades; parlo de tendresa i sentiment. Puc recordar tots els aspectes de la teva cara. Reconec en altres dones característiques teves. M’agrada el teu somriure forçat de la ironia. Vull caçar-te, a poc a poc, com la terra. Que siguis tu qui estigui convençuda, la que s’apropi de mica en mica. La que em vulgui sorprendre. No parlo de fantasies, et dic el que veu el meu cor. No parlo d’amor, parlo de conviure. Encara però, haig d’aprendre a mirar-te els ulls fixament.
la renaixença
Labels: noLabel
Teoría del 2015
24 de octubre de 1929, 19 de octubre de 1987... octubre de 2008
Al principio los especuladores de la bolsa se guiaban por intuiciones, oportunidades, chivatazos financieros y de una cierta 'habilidad' para predecir; hoy en día esto ya no es así, sino que se basan en modelos matemáticos, teorías de probabilidades, procesos aleatorios y movimientos brownianos.
Hay algunas teorías que dicen que estos cracks de la bolsa fueron propiciados por las intervenciones bélicas de los gringos; después de una guerra, recesión. Bueno, son teorias. Dicen también que la del 87 fue propiciada por el uso computerizado de modelos de fluctuación económica, es decir, le metemos los datos financieros de que disponemos a un cacharro, le metemos cuatro teorías matemáticas, le damos al enter y esperar resultados. Se ve que todo el mundo tuvo la misma idea, le dieron todos al enter, todos tenían la misma idea de inversión; todos a la mierda. A mí, personalmente, esta última me convence bastante; los humanos somos así.
Lo que pasó después del 29 y el 87 fue sustancialmente diferente. El crack del 29 propició tanto un colapso de la economía bancaria como de la productiva. Sin embargo, en el 87, visto lo visto, los principales gobiernos metieron mano en el sistema bancario para que no se jodiera el productivo. Aún así, tanto en el 20, 30 y 40, como en el 70, 80 y 90 entramos en una gran depresión económica.
Hoy día este sistema capitalista monopolista, se empieza a ir a tomar por culo, el sistema bancario que quiebra se intenta salvar con un 'socialismo corporativista' (tal como dice Juan Ramón Jiménez, privatización de ganancias, socialización de pérdidas).
Y aquí viene la teoría simple del 2015, se conseguirá mantener a flote la economía del estado español de cualquier manera, pero inmediatamente entraremos en una nueva gran depresión, que si nos fiamos de los anteriores cracks, debería de durar otras tres décadas. El problema es que en las anteriores ocasiones la economía estatal podía responder con productividad y servicios, ahora no. Por eso a partir de 2010 el estado empezará a caer en barrena, con soluciones cada vez más rocambolescas, para acabar estrellándose en el 2015, y nosotros con él.
En conclusión, en el 2015 ¡Nos vamos todos a tomar por culo!
Labels: noLabel
El amarillo del suelo
En ese valle no crecen rocas, sólo hay sombra a primera hora de la mañana.
Y vendrás a quedarte aunque sabes que llegas a la puerta de salida.
Los colores nunca serán tan vivos ni tan brillantes como lo son ahora.
En el cuarto de los secretos se hospedan las escaleras y pasamanos.
Las rojas y verdes manzanas huelen como los dátiles marrones y negros.
Siempre has querido vestirte de bailarina en los sitios más inapropiados.
Los cañones apuntan donde menos deben, el calor ya lo ha hecho.
Entiendes que no puedes comprar agujas a la costurera que ya está muerta.
¡Vaya mierda de ciudad! No te lo permitas, tú vales más, ¡grazna!
en las vísperas de festivo
Labels: molaría q fuese una canción
Reencuentro con el pasado otra vez
Hace ya un tiempo publiqué este post sobre la Generación X:
http://desubicadoenlavida.blogspot.com/2005/11/hace-aproximadamente-dos-aos-circulaba.html
Ahora, después que me pusieran algunas canciones de "El Reno Renaldo", me place colgaros el vídeo de la canción "Crecí en los ochenta":
será por culpa de los geranios
Labels: noLabel
ruta motera + twitter
Voy a copiar una idea que me ha parecido cojonuda. Se llama twitter.com y lo que haces es enviar SMS y lo publica por web... bueno, seguro que se pueden hacer mil cosas; pero esto es lo que a mi me interesa.
Pues en fin, para todos aquell@s que querais conocer las últimas noticias de la ruta, iré actualizando vía SMS el twitter este..
Podeis seguirlo mirando en la columna de la izquierda donde pone ruta motera, o en el link de twitter que es: http://twitter.com/desubicado
y la mochila sin hacer
Labels: noLabel
Ahora que me voy
Tú no puedes volver atrás
porque la vida ya te empuja
como un aullido interminable.
Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante un muro ciego.
Te sentirás acorralada
te sentiras perdida y sola
tal vez querrás no haber nacido.
Yo sé muy bien que te dirán
que la vida no tiene objeto
que es un asunto desgraciado.
Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.
Un hombre sólo una mujer
así tomados de uno en uno
son como polvo no son nada.
Pero cuando yo te hablo a tí
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otros hombres.
Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida
tu dignidad es la de todos.
Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría
tu canción entre sus canciones.
Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.
Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.
La vida es bella ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor tendrás amigos.
Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.
Perdóname no sé decirte
nada más pero tú comprende
que yo aún estoy en el camino.
Y siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.
Os dejo aquí los enlaces de la interpretación de este poema por el gran Paco Ibáñez y también la versión de Los Suaves
Paco Ibáñez
Los Suaves
que me voy a hacer ruta motera
Labels: Lyrics
Kastenlauf 08
Bueno gente, aquí os dejo unas instantáneas de lo que fué la carrera. Lo cierto es que es algo muy original y uno se lo pasa muy bien..
Las reglas son fáciles, 2 personas, 1 caja de cervezas (20 de 1 litro modo masculino) temperatura cojonuda y unos 8 kilómetros de parque por delante.
Cajita recién comprada y bien fresquitapreparando los sanfermines
Labels: noLabel
Preparando la carrera
Sí, así es. Finalmente iré al Kastenlauf, he podido liar a 3 compañeros (puede que un cuarto también) para venirse hasta Munich para hacer la carrera. En principio íbamos a buscar un vuelo, pero no hemos encontrado nada que nos gustara economicamente. Así pues iremos con coche, con el tankenwagen. Será un viaje largo y duro, pues salimos el viernes, después de currar, desde Barcelona y la carrera es el sábado al mediodía. Y el lunes hay que currar otra vez, lo que significa que tenemos que volver el domingo por la mañana. Bueno, un chorro de kilómetros y de dinero para hacer la famosa KASTENLAUF!! Además de la aventura que va a ser hacer casi 3000 Km. con un coche de más de 20 años! jeje.
En fin, espero hacer algunas fotos y poder colgar alguna aquí para vuestro deleite :-D
Esta es la ruta por viamichelin, si alguien conoce algún truco para no pagar tanto peaje, pero no estar 3 millones de horas en la carretera, bienvenido será su comentario.
potenciando tradiciones
Labels: noLabel
oda a mi madre
Siempre he sabido que mis padres son espléndidos. Mi madre por ser la persona más sufridora y bondadosa con y por los demás que jamás he conocido, y mi padre, por ser la persona más sabia del mundo siendo un analfabeto. De lo que pienso de mi padre, ya tienen alguna noticia mis más cercanos, o al menos con los que más momentos gasto (de todas formas estoy preparando una oda a mi padre). Pero de mi madre nunca he dado testimonio. No ha sido hasta hoy, día en que hemos celebrado que por fin se jubila, que me he percatado que no he tenido palabras elogiándola, con lo mucho que se lo merece.
Mi madre es una mujer venida de Asturias, del concejo de Aller (de Nembra para ser exactos) hasta Catalunya. Aquí ha ejercido de maestra (aprendiendo catalán, claro) para primaria, sobretodo para el ciclo medio y superior (lo que conocíamos como 5º, 6º, 7º y 8º de EGB), y que ha acabado sus días de maestra con los niños de P-3, P-4 y P-5. Hoy en su fiesta de jubilación, han asistido los maestros de su actual escuela, algunos que ya no están en esta escuela, otros más de otras escuelas en las que estuvo, y algunos amigos y nosotros, los familiares. Han habido grandes momentos emotivos, sobretodo por la expresión de cariño de todo el mundo. Pero me quedo sobretodo por el 'Asturias patria querida' cantado por todos los maestros de la escuela acompañados de una excepcional gaita, de las canciones con letra preparada para ella, y el libr0 de fotos de recuerdo de toda su carrera como profesora que han recopilado.
Estos momentos me hacen ver, que no sólo yo me doy cuenta de que mis padres son excepcionales. Soy un tio afortunado. A todos los hijos les deseo unos padres como los míos.
en todas las ocasiones
Labels: noLabel
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
El otro día hablando con un colega, vino a cuenta la canción Mad World de Gary Jules, que ahora hace de banda sonora del juego o del anuncio de Gears of War... pero que a mí me encandiló con la película Donnie Darko, una gran película por cierto.
Aquí os dejo la letra y un par de vídeos; el último sólo para los nostálgic@s que hayan visto la peli (digo sólo, porque es el final de la peli).
All around me are familiar faces
Worn out places, Worn out faces
Bright and early for the daily races
Going nowhere, Going nowhere
Their tears are filling up their glasses
No expression, No expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, No tomorrow
And I find it kind of funny, I find it kind of sad
These dreams in which i'm dying, Are the best I've ever had
I find it hard to tell you, I find it hard to take
When people run in circles it's a very very
Mad World, Mad World
Children waiting for the day they feel good
Happy Birthday, Happy Birthday
And they feel the way that every child should
Sit and listen, Sit and listen
Went to school and I was very nervous
No one knew me, No one knew me
Hello teacher tell me whats my lesson
Look right through me, Look right through me
And I find it kind of funny, I find it kind of sad
These dreams in which i'm dying, Are the best I've ever had
I find it hard to tell you, I find it hard to take
When people run in circles it's a very very
Mad World, Mad World
Donnie Darko
Labels: noLabel
el hielo cortante de tus heridas
ruídos que se antojan estridentes,
y tú en un estado de calma absoluta.
He recorrido ya varios kilómetros,
comprado incluso recuerdos;
vendidos luego a la arena del cristal.
Somos ya casi desconocidos.
Tienes algo que yo no busco,
pero en cierta forma que yo anhelo.
No caigamos en el vanal recurso del amor,
pues yo estoy hablando en serio.
He jugado a acercarme y mostrarme.
Quisiera saber si todavía hay planes
que recorran una sangre plural.
orgullo asesino
Labels: noLabel
Huelga general 15 de julio del 2008
Circula por la red una convocatoria de huelga general; puede que haga falta. Os dejo algunos comunicados que navegan por ahí:
¿¿¿¿QUE ESTA SUCEDIENDO?????
DURANTE AÑOS LOS BANCOS, PRINCIPALES ESPECULADORES DEL SECTOR INMOBILIARIO ESPAÑOL, HAN JUGADO CON NUESTRO DINERO Y HAN CONTRIBUIDO A INFLAR LOS PRECIOS CON TASACIONES QUE SUPERABAN CON CRECES (EL DOBLE E INLCUSO EL TRIPLE) EL VALOR REAL DEL PISO Y SUPERIOR AL DINERO DECLARADO, CREANDO UNA ECONOMIA SUMERGIDA DE LA QUE SOLO UNOS CUANTOS SE HAN APROVECHADO, ENTRE LOS QUE SE INCLUYEN CONSTRUCTORES, PROMOTORES Y ACCIONISTAS, ENTRE LOS CUALES EVIDENTEMENTE, SE ENCUENTRAN LOS MISMOS BANCOS.
QUE LA BURBUJA INMOBILIARIA EXPLOTARIA ERA BIEN SABIDO POR TODOS, Y QUE LAS VACAS FLACAS LLEGARIAN TAMBIEN. LO QUE NADIE SE ESPERABA ES QUE LO HICIERA TAN PRONTO, TAN RAPIDO, Y DE LA MANERA QUE LO ESTÁ HACIENDO.
DE REPENTE LLEGA EL MOMENTO EN QUE LOS PRECIOS DE LA VIVIENDA SUBEN DE TAL MANERA QUE NADIE PUEDE ACCEDER A LAS HIPOTECAS QUE SE OFRECEN PARA EL PAGO DE LAS VIVIENDAS QUE HAY EN EL PARQUE INMOBILIARIO.... Y AQUI APARECEN LOS PROBLEMAS....
COMO LAS CASAS NO SE VENDEN, LAS PROMOTORAS Y CONSTRUCTORES NO GENERAN DINERO, NO PUEDEN PAGAR A LOS TRABAJADORES Y SE PARALIZAN LAS OBRAS D UNAS CASAS Q NO SE VENDEN... EL PARO AUMENTA. A LA VEZ, EL BANCO DEJA DE SUMINISTRAR DINERO A LAS PROMOTORAS Y DEJA DE DAR HIPOTECAS IMPOSIBLES DE PAGAR. SABEN QUE LA ECONOMIA DE LOS TRABAJADORES ESTÁ MAL. Y CAMBIAN DE ESTRATEGIA... SE ACABAN LAS HIPOTECAS. LLEGA EL MOMENTO DE LOS MICROCRÉDITOS PARA QUE LOS TRABAJADORES SALGAN ADELANTE PAGANDO SUS PEQUEÑOS AGUJEROS Y CREANDO OTROS MAYORES, AUMENTANDO LAS LIGADURAS AL BANCO Y EL BENEFICIO DE ESTOS.
LA GENTE NO TIENE NIÑOS PORQUE NO SE PUEDEN MANTENER. PARA SALIR ADELANTE, AMBOS CONYUGUES TIENEN QUE TRABAJAR, DESTINANDO EL MAYOR SUELDO AL PAGO DE LOS GASTOS DE LA VIVIENDA, Y EL OTRO SUELDO, QUE PARA COLMO DE MALES, SUELE SER DE LA PERSONA FEMENINA E INFERIOR AL DEL MIEMBRO MASCULINO, PARA MALVIVIR HASTA FINAL DE MES. OTRA BOCA MAS QUE ALIMENTAR EN UN HOGAR DONDE UN NIÑO PUEDE COSTAR MENSUALMENTE HASTA MAS DE MIL EUROS DA HASTA MIEDO DE PENSAR.
EL PETROLEO NO PARA DE SUBIR....
Y ESO EL PRECIO DEL EURO SE HA REVALORIZADO UN 200 % CON RESPECTO AL DOLAR DESDE QUE COMENZO SUS ANDADURAS ( UN EURO A 1 DE ENERO DE 2002 ERAN 166,386 PESETAS, Y UN DOLAR VALIA 215 PESETAS. A DIA DE HOY, SI HACEMOS LA CONVERSION AL REVES, OBTENEMOS QUE UN DOLAR AL CAMBIO DEL 10 DE JUNIO SON 0,644 EUROS O LO QUE ES LO MISMO, 107 PESETAS)
¿¿¿¿ENTONCES POR QUE LA GASOLINA HA SUBIDO UN 50%DES ENTONCES....??????
¿¿¿¿¿QUIERE ESTO DECIR QUE EL PETROLEO HA SUBIDO MAS DE UN 200%??????
NOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ENTONCES??????????????????????? QUE PASA????????????????????????????
¿POR QUE EL GASOIL HA SUBIDO EL DOBLE QUE LA GASOLINA DESDE ENERO PARA ACÁ???
¿POR QUE DOS SUBIDAS EN EL MISMO AÑO DEL PRECIO DE LA ENERGIA, CON SUBIDAS TAN DESORBITADAS Y EN DESCONSONANCIA CON LA ECONOMIA ESPAÑOLA??????
¿COMO PUEDE VALER UN SIMPLE BOLLO DE PAN CASI 100 DE LAS ANTIGUAS PESETAS????
¿¿¿¿¿Y UN DESAYUNO 500 PESETAS????? (3 €)
ME EXPRESO EN PESETAS PORQUE NO HACE TANTO QUE LA DEJAMOS COMO PARA QUE NOS OLVIDEMOS DEL PRECIO DE LAS COSAS EN PESETAS Y EN EUROS. Y EL QUE NO RECUERDE LAS PESETAS, PUEDE PARECERLE NORMAL, PERO QUIEN RECUERDE QUE SE DESAYUNABA CON 150 PESETAS HACE 6 AÑOS NO CREERIA QUE HOY DIA PUEDE COSTAR UNA SIMPLE TOSTADA CON MANTEQUILLA Y UN CAFE TRES EUROS.
HOY EN DIA SOPORTAMOS JORNADAS DE MAS DE 50 HORAS SEMANALES (SIIIIIIIIIIIIIII SEÑORES DEL GOBIERNO ESTO ES UNA REALIDAD TAN PALPABLE COMO LA VIDA MISMA) CON SUELDOS DE RISA Y CONTRATOS DE TRABAJO DE RISA.
LA CRISIS NO ES REAL. LA CRISIS EXISTE PORQUE TODO HA SUBIDO TANTO QUE LA GENTE YA NO TIENE PARA GASTAR NI PARA COMBRAR. AHORA SOLO HAY DINERO PARA PAGAR Y MALVIVIR. SI LOS SUELDO SUBIERAN, TODO VOLVERIA A LA NORMALIDAD Y LA ECONOMIA SALDRIA ADELANTE DE NUEVO, PUESTO QUE LA GENTE CONFIARIA DE NUEVO EN LA MEJORA DE LA ECONOMIA Y VOLVERIA A LA SOCIEDAD DE CONSUMO A LA QUE NOS ACOSTUMBRARON.
¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡ATENTOS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
AHORA ES UNA HUELGA DE TRANSPORTES. ENTENDAMOS UN POCO A LOS TRANSPORTISTAS... SI EL GASOIL VALE UN 35% MAS QUE EL AÑO PASADO, EVIDENTEMENTE, UN PORTE DEJA DE SER RENTABLE SI SE COBRA MENOS DE LO QUE SE GASTA EN COMBUSTIBLE. DIFICIL SOLUCION SI NO ENCONTRAMOS SOLUCION AL PRECIO DEL CARBURANTE. LA SOLUCION SERIA UNA SUBIDA EN LAS TARIFAS COMERCIALES BASICAS DE TRANSPORTE.... PERO QUE SIGNIFICARIA ESO????? QUE TODO!!!!!! ANTENTOS.... TODO!!!!!!!! SUBIRIA DE PRECIO, PUESTO QUE CUALQUIER COSA DE LA QUE ESTUVIERAMOS HABLANDO VALDRIA UN 15 O 20% MAS EN DESTINO QUE EN ORIGEN... Y ESO SOLO CONTANDO EL TRANSPORTE... Y NO CONTAMOS CON ESPECULADORES QUE HACEN QUE UN KILOGRAMO DE TOMATES QUE VALE EN LA COOPERATIVA DE AGRICULTORES 30 CENTIMOS (ESTO ES REAL. BUSQUESE "COOPERATIVA LAS NIEVES, LOS PALACIOS Y VILLAFRANCA, SEVILLA") VALGAN 2 EUROS EN LA CESTA DE LA COMPRA (ESTO TAMBIEN ES REAL)...
¿¿¿¿¿¿¿¿¿¿QUIEN AGUANTARIA DE NUEVO UNA SUBIDA EN LOS PRECIOS GENERAL DE UN 15 O 20%???????????
ESTO TIENE QUE CAMBIAR, Y PARA ELLO TENEMOS QUE UNIRNOS TODOS....
LOS SUELDOS ESTAN CONGELADOS Y TODO VALE UN UN 50% MAS QUE EL AÑO PASADO.
TENEMOS QUE LUCHAR PARA QUE LOS SUELDOS SE EQUIPAREN AL NIVEL DE VIDA ACTUAL, Y PARA QUE TODOS TENGAMOS UN SUELDO DIGNO PARA PODER VIVIR.
NUESTROS PADRES YA LO CONSIGUIERON A FINALES DE LA DECADA DE LOS 70 Y PRINCIPIO DE LOS 80.
CONSIGUIERON CAMBIAR EL PAIS, Y ES EL EJEMPLO QUE TENEMOS QUE TOMAR PARA CONVENCERNOS DE QUE TODOS UNIDOS PODEMOS. ELLOS CAMBIARON EL RUMBO DEL PAIS....
¿¿¿¿¿PODREMOS NOSOTROS?????
UNAMONOS Y PAREMOS EL PAIS EL DIA 15 DE JULIO DE 2008. SI NO HAY UN SUELDO DIGNO, NO HAY MANO DE OBRA.... Y SIN MANO DE OBRA... NO HAY ECONOMIA... PARA NADIE!!!!!!! NI PARA LOS JEFES!!!!!!!! NI PARA LOS BANCOS!!!!!!!!! NI PARA EL GOBIERNO!!!!!!!!
*POR UNA SUBIDA DE SUELDO DIGNA Y SUSTANCIAL PARA SALIR ADELANTE EN LA CRISIS!!!
*POR UN IPC REAL BASADO EN EL PESO REAL DE LAS SUBIDAS EN LOS PRECIOS, INCLUYENDO LAS HIPOTECAS, EN EL SUELDO BASE DEL TRABAJADOR....
¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡NO PUEDEN SUBIR LAS HIPOTECAS UN 40% Y EL SUELDO UN 4%!!!!!!!!!!!!!!!!!!
*POR UNA MEJORA EN LAS CONDICONES LABORALES CON INSPECTORES QUE DE VERDAD VELEN POR LA CALIDAD DE LOS TRABAJADORES Y NO EN BENEFICIO DE LAS EMPRESAS
*POR UN INCREMENTO DEL 20% DEL SALARIO BASE QUE ES LO QUE HA SUBIDO LA VIDA PARA EL ESPAÑOL MEDIO, CONTANDO CON QUE LAS HIPOTECAS SUPERAN YA EL 60% DE LA NOMINA DEL TRABAJADOR.
¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡PAREMOS EL PAIS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
QUE NO SE RIAN MAS DE NOSOTROS PORQUE LOS JEFES LLEGAN A FIN DE MES, LOS BANCOS SIGUEN GANANDO DINERO, Y LOS POLITICOS SIGUEN COMIENDO EN RESTAURANTES CAROS, A PESAR DE LA CRISIS, A PESAR DE LA ECONOMIA, A PESAR DE LO QUE NOS DIGAN Y NOS QUIERAN HACER CREER....
REMEDANDO A UN ANUNCIO COMERCIAL.... NO SOMOS TONTOS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
O GANAMOS TODOS, O NO GANA NADIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
NO TRABAJES EL 15 DE JULIO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
HUELGA GENERAL!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ES IMPORTANTE QUE REENVIES ESTO.... POR FAVOR, TODOS PODREMOS!!!!!
--------------------------
Mail:
BASTA YA!!!!!!!!!!!!!!!! ESTOS POLITICOS NO LLEVAN A LA RUINA, OS IMAGINAIS CUANTAS FAMILIAS DESTROZADAS POR LAS SUBIDAS DE LAS HIPOTECAS??
CUANTA GENTE NO LLEGA A FIN DE MES POR LA SUBIDA DE ALIMENTOS BASICOS!!!!
Y AHORA QUIEREN SUBIR LA LUZ UN 20% PERO QUE ES ESTO???
DEJEMOS YA DE QUEJARNOS Y ACTUEMOS YA DE UNA VEZ!!!!, POR TODO LO QUE HICIERON NUESTROS PADRES, NUESTROS ABUELOS………..
PAREMOS ESTO DE UNA VEZ POR TODAS, SI SUBE TODO COMO ESTÁ SUBIENDO QUE SE EQUIPAREN LOS SUELDOS A LAS SUBIDAS, QUE BAJEN LOS IMPUESTOS………..QUE ME DECIS DE LA GASOLINA????
POR ESTO Y TODO LO QUE SE NO VIENE PAREMOS EL PAIS, QUE SEA LA PRIMERA VEZ QUE SE CONVOCA UNA HUELGA GENERAL POR INTERNET, QUE ESTE CORREO LLEGUE A LOS MEDIOS DE COMUNICACIÓN,POR TODO LO QUE NOS ESTAN HACIENDO.
HUELGA GENERAL!!!!!!!!!!
MARTES 15 DE JULIO DEL 2.008.
ESTA FECHA DEBE PASAR A LA HISTORIA, PAREMOS EL PAIS, QUE DEJEN DE SANGRARNOS SOLO QUEREMOS VIVIR DIGNAMENTE, TENER UN PISO, TENER UNA FAMILIA Y PODER LLEGAR A FIN DE MES.
MANDA ESTE CORREO A TODOS TUS CONTACTOS Y UNETE PARA REALIZAR LA PRIMERA HUELGA GENERAL NO LO OLVIDES 15 DE JULIO DEL 2008, O LO PARAMOS O LOS POLITICOS NOS ARRUINAN!!!!!!!!!!
Sms:
15 DE JULIO DE 2008 PRIMERA HUELGA GENERAL CONVOCADA EN INTERNET. CONTRA NUESTRA RUINA. UNETE Y PASALO!!!!
la revolución industrial
Labels: noLabel
Labels: viviendadigna
Tu manera no es como otra cualquiera
rocambolesco, ca.
(Por alus. a Rocambole, personaje creado por P.-A. Ponson du Terrail, novelista francés, 1829-1871).
1. adj. Dicho de una circunstancia o de un hecho, generalmente en serie con otros: Extraordinario, exagerado o inverosímil.
libro en proceso NO LOGO
Labels: RAE
Síntomas de destrucción
cuentas las horas para saber tus minutos.
Ya conoces mi casa como un error.
La cuerda dejó de ser un juego,
sabes controlar mejor la intimidación.
Tus zapatos recuerdan el sadismo,
pulsas siempre el mismo botón.
Vuelcas tus ojos para untar dolor,
muerdes bien cuando hay sangre caliente.
Con sólo escucharte se sabe la derrota.
Miras atrás odiando el tiempo perdido.
Hacia adelante ves la puerta abierta,
pero ya no importa lo que hagas,
tu condición de hierro no te deja respirar.
Comprendes que la muerte no te acoge.
El maldito sol brilla como siempre,
allá en su sitio esperando a que te muevas.
No hay colores en tu ilusión,
ni el rojo parece darte placer,
los vasos esperan a que los encuentres.
Tocarás con los dedos el cielo una vez,
la mecha que buscas ya se ha encendido.
Lo que quieres ya no se vende,
esta vez he venido a desafiarte.
Ahora corro a mi suerte, no te pongas enmedio.
empezar no es más que un verbo
Labels: molaría q fuese una canción
Pólvora
Así que hoy voy a pensar en el fin de semana, en las turgentes criaturas nocturnas, los humos risueños y las mentiras deliveradas.
parafrasear.
1. tr. Hacer la paráfrasis de un texto o escrito.
paráfrasis.
(Del lat. paraphrăsis, y este del gr. παράφρασις).
1. f. Explicación o interpretación amplificativa de un texto para ilustrarlo o hacerlo más claro o inteligible.
2. f. Traducción en verso en la cual se imita el original, sin verterlo con escrupulosa exactitud.
3. f. Frase que, imitando en su estructura otra conocida, se formula con palabras diferentes.
Labels: RAE
el ritmo de la ciudad
Ayer domingo, celebró la primera comunión una hija de una amiga que es peruana. La eucaristía se hizo en catalán donde madre e hija leyeron sendos ruegos. Lo cierto es que estuvo bastante bien, con su ofrenda floral, de la biblía, y del pan y el vino que simbolizaban el cuerpo y la sangre de Cristo. Pero bueno, no quería hablar solamente del rito religioso. Justo al acabar la celebración nos acercamos hasta donde ellas viven para seguir con el festejo. En la casa, la madre había preparado montones de comida típica de Perú, como algo que se llamaba 'La Causa' que me encantó, sardinas en una especie de escabeche de tomate y cebolla, muslos de pollo, ensalada de gambitas y palitos de cangrego, patatas, olivas... en fin, un poco de todo; y de guinda final, un pastel enorme que estaba riquísimo. Le dimos los regalos a la niña, que estaba bastante nerviosa, pues era como un segundo cumpleaños que sólo se cumple una vez; después de abrirlos, y hacerle las mil fotos y los mil vídeos, pusieron un poco de música. Hay que decir que las nacionalidades de los asistentes éramos de lo más variopinto.. de Polonia, de Venezuela, de Italia, de Colombia, de España, de Perú, de Bélgica, de Catalunya, de Argentina y de algún otro sitio que ahora no recuerdo... En fin, que al rato, para alegrar un poco el festejo, pusieron un poco de reaggeton.. no pasó el primer minuto con música que ya había gente bailando, al tiempo los chavales, en fin se montó una fiesta en un abrir y cerrar de ojos. Había una niña que era muy graciosa bailando, que se movía con mucho desparpajo, así que una de las mujeres de nacionalidad española le preguntó que de donde era... y la niña le dijo: '¿Yo? de aquí!'. Entonces, la mujer, contrariada, le volvió a insistir: 'Ya, y ¿tu padre de dónde es?', a lo que la niña respondió: 'Mmm.. mi padre, de Badia!' (La historia está en que Badia es un pueblo que antes era un barrio de mi ciudad). Jeje.. esto a mí me hizo pensar, tenía mucha razón en la respuesta, yo que me había vestido el traje de liberal estaba haciendo una lista de las nacionalidades para decirme lo bien que se convive con gente de diferentes paises... y en verdad, lo que no he visto es que no son gente de aquí o de allá, sino que somos gente de barrio, vecinos, conciudadanos.. cosa que esta niña ya lo tenía muy claro.
bueno, de Caracas
Labels: noLabel
Violento, ta.
Según la RAE:
violento, ta.
1. adj. Que está fuera de su natural estado, situación o modo.
2. adj. Que obra con ímpetu y fuerza.
3. adj. Que se hace bruscamente, con ímpetu e intensidad extraordinarias.
4. adj. Que se hace contra el gusto de uno mismo, por ciertos respetos y consideraciones.
5. adj. Se dice del genio arrebatado e impetuoso y que se deja llevar fácilmente de la ira.
6. adj. Dicho del sentido o interpretación que se da a lo dicho o escrito: Falso, torcido, fuera de lo natural.
7. adj. Que se ejecuta contra el modo regular o fuera de razón y justicia.
8. adj. Se dice de la situación embarazosa en que se halla alguien.
------
El fin de semana pasado me encontré en la situación primera. Fué algo extraño, pues además no recuerdo estarlo, ni un solo momento. Tengo varios testimonios, así que, o éstos se han puesto de acuerdo para mentirme, o es que, simplemente, fué así. Lo que encuentro más raro precisamente es el olvido, pues aunque no me considero una persona violenta, a veces disfruto de la violencia. Ya sea viéndola, ejerciéndola o simplemente imaginándola. Es decir, se suele decir que solamente olvidas aquello que te desagrada (y no mucho, claro). A veces pienso, que esto no es así, pues por ejemplo ayer, un día insulso, exceptuando salvedades, lo recuerdo bastante bien; podría incluso decir que comí, incluso como sabía el postre y como me sentía mientras esperaba a que llegara el segundo plato.
Hoy en el periódico el país salía algo así: enlace
Esto por ejemplo, no me ha hecho disfrutar.. pero eso no es lo importante. Lo importante es que parece que la llevemos siempre con nosotros, como si fuera una petaca de whisky. Le das un tiento de vez en cuando, y al sexto o séptimo trago ya los haces más largos.. y te notas un poco borracho; pero sigues bebiendo más, sin fin (o bueno, hasta el fin de tu petaca).
Estaba escuchando Possibly Maybe, de Final Fantasy & Ed Droste, en el tributo al Post de Björk. Puedes bajarte el disco completo en este otro enlace.
de Köln a Miṣr y luego seguramente a Gijón
Labels: RAE
El jueves pasado murió Chema, el panadero de Barrio Sésamo (Juan Ramón Sánchez Guinot). Os dejo con este video en su memoria.
Xavier
haciendo memoria
Labels: noLabel
Me está provocando con la tetita
Por cierto, la canción está dedicada muy muy especialmente a todas las internautas en general y a alguna en concreto, pero vamos que la exclusividad es un invento que yo no entiendo.
mañana viernes
Labels: noLabel
Levantemos una ciudad
Labels: noLabel
Hay un pelo en mi sopa, una aguja en mi pajar,
y no me hace falta madrugar pa que amanezca.
Y aunque te diga con quien ando, seguro que no aciertas
nadie es lo que aparenta.
Y aunque tenga pelo, cien años no pienso durar,
ni pondré mis barbas a remojar por culpa del vecindario.
Y le miraré los dientes a todos los regalos,
incluidos los caballos.
Que ya me basta con mi destino
y los consejos de libros divinos,
que ya me basta con estar de paso
como pa hacer caso, de los proverbios chinos.
Que dos y dos son cuatro siempre que sepas sumar,
porque, a veces, ignorar es hacerse el listo.
Te lo digo yo que no soy bizco:
¡Evaristo, que te he visto!
Y si me arrimo a un buen árbol, la sombra no me bastará.
Y si me quiero cobijar espero que pasen los truenos,
no vaya a ser que caiga un rayo y me haga polvo el cocotero
y nos joda el refranero.
Que ya me basta con mi destino
y los consejos de libros divinos,
que ya me basta con estar de paso
como pa hacer caso, de los proverbios chinos.
Y si le robo a un ladrón no me vaya a perdonar,
que, a lo mejor, al despertar me encuentra hurgando en su joyero,
y tantos años de perdón sean solo un sucio juego
pa convertirme en prisionero.
Que ya me basta con mi destino
y los consejos de libros divinos,
que ya me basta con estar de paso
como pa hacer caso.
Hay un pelo en mi sopa una aguja en mi pajar,
y no me hace falta madrugar pa' que amanezca.
musicaleando
Labels: Lyrics
Semana Santa Gastronómica
Estos días de vacaciones, cuatro para ser exactos, decidí realizar una escapadita gastronómica por Valencia. En general estuvo todo muy bien, los bares que conocí de noche me gustaron y la gente fué correcta en todo momento. Pero bueno, os explicaré lo gordo del viaje:
viernes
-------
Comida: PARRILLADA en Can López, Ontinyent.
Asados al fuego teníamos butifarra, choricitos, tocino, costillas y chuletitas de cordero. Al horno, patatas con pimentón. Y en modo fiambre, embutidos propios de la zona, como son una especie de longaniza blanca y otra negra a las que llaman botifarra. Valoración: muy bien.
Cena: TAPEO en Jauja Parc, Ontinyent.
Las tapas, aunque con ingredientes de toda la vida, tenían un toque especial, como las bolas de atún con piñones y algo más que no recuerdo, un cubo de patatas bravas (cubo, he dicho cubo), una sepia cortada a tiras muy finas con una salsa parecida a la mayonesa pero con un toque avinagrado, unos calamarcitos a la plancha junto con unos ajos tiernos y alguna más que me he olvidado. Además pedimos unos montaditos para redondear, un blanc y negre, y uno propio del establecimiento; ambos muy correctos. Valoración: bastante bien.
sábado
------
Aperitivo: TAPEO en Silver¿?, Agres.
Un par de tapitas para acompanyar a un par de cañas. Las tapas fueron una de croquetas de bacalao y la otra un mixto de hígado y magro. Valoración: muy bien.
Comida: ARROZ en Hotel Carrícola, Carrícola.
De entrada un crujiente de morcilla caramalizado, unas croquetas de pollo y una riquísima pericana seca (que viene a ser pimiento, cebolla, ajo, guindilla y algo más dejado secar, picado y servido con un chorrito de aceite). El plato grande fué un arroz meloso con bogavante. De postre un hojaldre relleno de crema inglesa bañado de crema de chocolate caliente. Valoración: tremendo.
Cena: TAPEO en Aitana, Ontinyent.
Esto fué un salteado de tapitas para charlar un rato, hubo queso blanco a la plancha, sangre, unas bolitas caldosas (parecido a las bolas de la escudella pero en pequeño), croquetas, tellinas y un par de tapas más que no recuerdo que eran. De postre cayó algo con chocolate que no estaba mal, pero me gustó más el que tenía el de al lado. Valoración: bien.
domingo
-------
Comida: GAZPACHADA en Tasca el Peligro, Navalón (en Enguera).
Para empezar tengo que decir que el lugar es único por su propietario, el señor Juan Peligro. En cuanto a la comida, empezamos con unas tapas de ibérico, donde había chorizo, queso curado y jamón. Luego unas tellinas y otra tapa de chorizo a petición. De aquí saltamos al primer plato, el gazpacho manchego del cual nos tuvo que traer otra cazuela y rematamos faena con la carne; atención a unas pelotas de carne que estaban muy bien. Acabamos postreando una mousse de chocolate con nata. Todo esto animado por el Peligro, que como ya he dicho es quien le da el toque especial al sitio. Valoración: tremendo.
Cena: COMBINADO en Can López, Ontinyent.
Siempre acompañados de embutidos (jamón, queso o las butifarras de la tierra) le entramos a la noche con unos corazones de alcachofas a la plancha, patata al horno e hígado frito con ajos tiernos. De postre una crema de café casera. Valoración: muy bien.
lunes
-----
Comida: ARROZ en Cal Pinxo, Barcelona.
Empezamos con unos entrantes con sabor a mar, las cañaíllas y unos mejillos a la marinera. El plato fuerte, el arroz negro, un arroz bueno y abundante. De postre sólo pudo entrar un carajillo de Baileys con hielo. El servicio, regular. Valoración: muy bien.
Cena: RIAN en mi casa.
Empiezo el régimen, o control, después de descubrir que ya utilizo tres cifras para escribir mi peso.
Y esto fué todo, hoy, para variar, he venido a currar.. aunque bueno, hay que decir que me he llevado una grata sorpresa para el paladar...
martes
-------
Comida: MENÚ en Sapporo, Sant Just Desvern.
Una tabla de pescado crudo, una ensalada y sopa de misu. La tabla de pescado llevaba sashime, cuatro tacos de pescado (dos de salmón, atún y bacalao), cuatro rollitos de arroz con cangrejo y verduras en el centro, y algo más que no recuerdo. De postre, un flan. Valoración: tremendo.
De régimen y en tratamiento
Labels: noLabel
RAE
bártulos.
(De Bártolo, famoso jurisconsulto italiano del siglo XIV).
1. m. pl. Enseres que se manejan.
1. loc. verb. coloq. Arreglarlo todo para una mudanza o un viaje.
1. loc. verb. coloq. Disponer los medios de ejecutar algo.
Xavier
tirando de diccionario
Labels: RAE
4 días de vacaciones
preparando los bártulos
Labels: noLabel
Parece que sale el sol
He pensado mucho, bueno, faltaría a la verdad si no dijera que simplemente he pensado, sin más. Apenas cuatro días para entrar en la época de las flores, de sangre en las narices y de ver cómo las patatas van creciendo con fuerza. No sé si comenté que había adquirido una motocicleta, que quiero quemar gasolina suficiente como para conocer buena parte de la península (die Halbinsel, como dirían en alemán) y que me corto los pelos cuando me place. Bueno, esta introducción se la debo a los cuatro días de vacaciones que disfrutaré debido a que todavía celebramos las fiestas en homenaje a Cristo. Seguramente saldré de ruta por el norte, a beber sidra, comer pinchos y ver como estallan las olas contra las rocas del cantábrico.
En fin, a lo que venía, lo de pensar. He aquí una nueva decisión, que durará lo que tenga que durar, sobre el cómo y el qué de actuar ante la vida:
1. El cómo. A tu manera, pensando no más de dos minutos, o al menos, no más de lo que tu creas que son dos minutos.
2. El qué. Sería, el qué de porqué razón. Pues ya sabes, lo de siempre, lo de cada uno.
Siempre se encuentran vidas, que a uno le gustaría vivir. Pero no nos engañemos, es cierto que atraen, pero sabemos que no es lo que queremos. En el fondo, la mierda y la rutina de todos los días es lo que nos pone, con lo que nos la meneamos cada mañana. No siempre es fácil cambiar una de cuarenta por dos de veinte. Mientras, puedes seguir tirando los dados o cambiar de juego. Al final es tú decisión, aunque pienses que eres una locomotora a la que la vida le va poniendo vagones y cuya única vía es la que construye esta sociedad.
Normalmente mirar a otro lado sólo consuela por momentos, días, meses... pero al final repite, como el ajo.
Labels: noLabel
Expresiones visuales
Hoy empiezo una nueva sección, para decir lo que mis palabras no expresan correctamente.
mundo nuevo
Labels: Kunst
Ciudad de Luxemburgo
Esta tarde, aprovechando que llega el fin de semana me largo a la ciudad que reza el título, en el Gran Ducado de Luxemburgo.. una monarquía. El motivo del viaje, visitar a un colega que trabaja allí, y ya que estamos, visitar la cuna de la unión europea. ¿Qué ver allí? Pues por lo que he leído, a parte de una muralla medio en ruinas, un palacio que no podremos visitar (ya que sólo abre en verano) y algunos museos interesantes, poca cosa más. Aún así, tengo esperanza en los bares; pues soy de la opinión que por mucho que la mona se vista de seda, mona se queda. Es decir, las gentes somos viciosas y sociables por naturaleza... combinación perfecta para la creación y mantenimiento de un acogedor bar o pub.
Vamos un total de seis personas, y no viajamos directamente a Luxemburgo, pues se vé que hay demasiada pasta como para que llegue la fiebre de los vuelos baratos. Así que vamos hasta Frankfurt, y con flagoneta o manovolumen viajaremos hasta la ciudad destino; useasé, un par de horitas de confortable y amigable viaje por carretera (algunas sin limitación de velocidad),
No me he informado de todos los tipos de cerveza que tienen en Luxemburgo, pero sí sé que al menos tienen la Mousel (bueno, la Diekirch). En fin, invesitgaré en la zona a ver que es lo que ofrecen.
En fin, a ver que tal, ya contaré.
abierta la veda para viajar
Labels: noLabel
Cántame una canción
No quiero ver cómo te callas y te arrinconas para guarecerte de no se qué en la parte sombría. Ven, dime lo que quieras. Tal vez no te sientes bien, pero no me importa. Quiero decir, no le voy a dar importancia si no lo haces bien; no es eso lo que persigo. Incluso si te vistes de manera especial creyendo que lo haces para hacerlo de manera adecuada para el momento, no me importará.
Bueno, no te entretengo más, te dejo que te prepares si eso es lo que quieres. Pero ya sabes, no me cuentes historias, no me expliques si vamos bien o vamos mal, si lo que importa es lo que se necesita, o cualquier otra milonga. Yo lo que quiero es que me cantes una canción.
peticiones de última hora
Labels: fuego y sangre
¿Cómo matan a las vacas?
Podría decir que el otro día metí la polla en una cuajada y me gustó, pero no es así. O bueno, tal vez si lo fuera, pero no lo sabrás con certeza. Puede que no tenga ni cuajada en la nevera.
Esta sensación que acabas de tener, ya sea indiferencia, repugnancia o lo que sea... es la misma que tendrás después de ver la película por la que a Bardem le han dado una figurilla. Aunque, y quiero que conste, no es una película que me desagradara.
se quedó en Extasis
Labels: noLabel
¿y si lo digo yo?
tedio.
1. m. Aburrimiento extremo o estado de ánimo del que soporta algo o a alguien que no le interesa.
2. m. Fuerte rechazo o desagrado que se siente por algo.
Xavier
Labels: RAE
Objetivos insulsos
Te levantas por la mañana y la mayoría de las veces crees que necesitas una buena razón para poder hacerlo. Luego, al rato, cuando ya desestimas la necesidad e imperia en tí el saber hacer de una persona normal, te vas a la ducha. Perdida ya la primera batalla del día, después de alicatarte, te diriges donde sea que tengas que ir. El viaje, bueno, malo, o simplemente como siempre, pasa de ser una experiencia a un simple trámite hasta el siguiente achaque. La llegada de la hora de la comida parece que deja entrever algo de esperanza. Comes, algún día con gloria, pero normalmente la pena se alza con el podio. Siguiente achaque. Por fin, segundo trámite y a empezar. Bueno, depende, hace un tiempo te obligaste a hacer X que sería bueno. Así, que si toca X, lo de empezar se retrasa; si no es así, entonces es momento de arrancar. Llegas a ese momento, en el que hay que acelerar y disfrutar del viaje. Antes, calientas motores, planificas, trazas mentalmente las líneas de actuación de los próximos minutos de tu vida. La cosa empieza, las energías acompañan, hasta que se acaban. Desgraciadamente ya no te queda fuelle; intentas aprovechar al máximo esas ideas locas, pero te invaden los palos. Tanto esperar y parece que no es lo placentero como debiera. Te retiras pronto, porque no sabes hacerlo de otra manera, no quieres hacerlo de otra manera, no puedes hacerlo de otra manera, no te dejas hacerlo de otra manera. Te relajas, reflexionas, no lo estás haciendo mal del todo; te consuelas, sabes que hay gente peor. Ya hace muchos años que dura esto, mirar atrás deja de ser un 'no veas como lo pasamos' a un 'no veas como lo pasábamos'. Te creas pequeños objetivos para que te aporten ese placer perdido, pero no es lo mismo. Cuando los consigues te alegras y nada más. No apuntas más alto porque sabes que lo dejarias a medias, así que sigues con esos objetivos insulsos.
los colores del futuro
Labels: noLabel
FOLIXA ASGAYA
Esa es la propuesta que reza hoy en mi camiseta; quiere decir 'mucha fiesta' y está escrito en vable. Por mis venas corre sangre asturiana, andaluza y catalana. A bien tengo decir, que me encanta la sidra, el fino y el cava; todos por igual. En fin, que hoy he venido aquí a escribir sobre la filosofía de la vida en su estado más primitivo. Es decir, lo que nos mueve en el fondo para hacer las cosas.. todos sabemos la respuesta, es la felicidad con uno mismo. El sentirse bien y a gusto, disfrutar y gozar. Teniéndolo claro todo el mundo, la pregunta que asalta es la causa por la que no lo somos (al menos no en plenitud). Lo cierto es que en gran parte una de las razones para no llegar a nuestro objetivo es el trabajo remunerado; alguien en algún momento se inventó el lujo, se creó unas necesidades y se las creó a los demás. Luego, nos gustó y seguimos haciendo grande la bola de la necesidad inútil, cosa que ha hecho que intentar conseguir nuestro objetivo principal sea una acción imposible, o al menos difícil. Esto es así porque confundimos nuestra felicidad en ensencia, con una felicidad de cosas, y para conseguir estas cosas, nos han dicho que se ha de hacer con dinero, y el dinero nos han dicho que se ha de conseguir con el trabajo remunerado. En fin, algún día creo que nos hartaremos de ser infelices en esencia y daremos paso al disfrute propio haciendo que sea posible el ajeno. Mientras tanto yo me cojo una semana de abandono del trabajo para pensar sobre ello e intentar elaborar una manera de volver a ser el mono que llevamos dentro... claro que esto, como todos los cambios, implica valentía y decisión, algo bastante escaso estos días en mi cartera de recursos.
Ah bueno, ya se me había ido el hilo... todo esto viene a que una de las soluciones temporales, para conseguir algo de felicidad en esencia es irse de fiesta... siendo la definición de fiesta algo particular y personal. Así pues a mi grito de ¡ABAJO EL TRABAJO! se une ahora el grito de ¡FOLIXA ASGAYA!
Sed felices y pasad un buen fin de semana... ah, por cierto, el martes la diada!
¿lo conseguiremos algún día?
Labels: noLabel
Mi gran amigo Google
QUE HAGO SI ME ENCUENTRO SOLO EN ESTA VIDA
POR QUE CUANDO ME LEVANTO ME DUELE TODO EL CUERPO
MIRARME COMO FOLLO
Siempre es sorprendente encontrarte el primero de la lista de resultados de Google al hacer estas preguntas y sugerencia.
La verdad es que leyendo la primera pregunta, me ha dado una pena de la hostia. Pues tio, si te encuentras solo entra en alguna web de esas de contacto, abre un blog o métete en foros de algo que te interese. El mundo se abre de piernas ante gracias a Internet. No sé, me imagino que todo el mundo en algun momento de su vida se ha sentido solo... y no hablo solo de solitario, sino solo de desgracia. Es esa sensación que te ciega y alimenta más la soledad. En fin, es una puta mierda. Si te sientes solo comenta algo que te responderé... o yo que sé sal a la calle y habla con los abuelos que están sentados en los bancos tostándose al sol; estos, la mayoría también están solos así que os podeis ayudar recíprocamente. Apúntate a alguna actividad como teatro, bailes de salón, o hazte voluntario.. Lo que no debes hacer es quedarte en tu puta casa todo el puto día.
Y sobretodo, deja de trabajar si puedes y utiliza todo tu tiempo en disfrutar de la vida.
Bueno al del dolor en todo el cuerpo, pues habrá que vigilar que es lo que haces.. En cuanto al que quiere 'MIRARME COMO FOLLO'... no sé si quiere que le miremos, o si quiere saber como mirarse como folla... ante tal incertidumbre tengo que esperar nuevas :-D
Odiando el trabajo cada día un poco más
Labels: noLabel
Se acabaron las vacaciones
Como siempre, la vuelta al trabajo después de un período festivo es dura. Lo cierto es que es muy dura. Aunque esta vez ha pasado algo diferente, pues aunque me supone un esfuerzo animal no levantarme y coger la puerta para irme a mi casa ahora mismo, esta vez me he pasado toda la mañana líado con un tema dando el 100% de mí mismo. Y eso me hace recordar que es un trabajo y lo que se espera de él. Pues bueno, yo lo que quiero es un trabajo que no me suponga esfuerzo (que no dedicación), una remuneración atractiva y suficientes días de vacaciones para disfrutar de la vida (no sólo un mes de cada doce). Bueno, por ahora no lo tengo muy claro pero creo que he encontrado la solución... (más adelante os lo contaré).
En fin, que vengo a contaros mi experiencia en el SZIGET, un pedazo festival de una semana que montan en Budapest. Con grupos como Manu Chao, Chemical Brothers, Napalm Death, Madness, The Killers, Pink, Soulfly, Garnier, Juliette Lewis, Hammerfall y Cassius entre muchísimos otros!! Lo cierto es que hay muchísima peña, está bastante bien organizado, el medio litro de birra vale poco más de un euro, tienes hasta 15 sitios diferentes (entre escenarios y carpas) donde escoger música y las chicas están muy receptivas. Toda la gente va de muy buen rollo, y no son todos hippies...
En cuanto a nacionalidades, la mayoría húngaras, alemanas y francesas.
Bueno a los que seguís de vacaciones que disfruteis y los que ya estais currando, pues bueno, a dar el callo!! jeje
PS: Las fotos del Monsters of Rock, de Sanfermines y del SZIGET están por llegar.
nostalgia estival
Labels: noLabel
de mes a mes
He estado esperando todo este tiempo sin publicar, para al hacerlo colgar las fotos del Monsters of Rock, contaros como me fue San Fermín con toda esa gente borracha por los rincones, plazas, parques y calles. Incluso he estado esperando para contaros que me estoy sacando el permiso A... pero finalmente no ha sido nada de esto lo que me mueve a escribir...
...el pasado viernes, después de una dura jornada laboral (como es de esperar), una buena sesión de tests en la autoescuela y un viajecito en motocicleta hasta Barcelona, caí en un bar al que vamos algunas veces, dónde de tanto en tanto hacen conciertos. Bueno, ese viernes era uno de esos... subían al escenario un grupo de cuatro, a cual más dispar. Uno, al fondo y de pie, era un Rock-A-Billy con gran parecido al Boss (o así lo creía el Marcol todo borracho), con su mentón salido, unas manos con butifarras en vez de dedos y al que la guitarra le daba más juego como arma que como instrumento (atención, que el compañero tocaba bien, pero la sensación es la sensación). A su derecha, también al fondo del escenario, posaba un rockero más ochentero, sus patillas, sus tejanos y el pelo con un flequillo rozando el límite de lo permitido en un trabajo 'serio'; este era el gracioso, el 'tiraopalante' de los cuatro. Justo debajo de este, sentado, estaba el que mejor cantaba, un tipo de esos al que le gustan los discos de vinilo y la música de los años 30, otro rockero, pero más purista musicalmente hablando. Este tocaba la guitarra, los otros dos de arriba tocaban el bajo. Y finalmente el que estaba sentado a la derecha de este último y a los pies del Rock-A-Billy yacía un rastafari, quien se encargaba de distorsionar su guitarra con un cilindro metálico (que seguro tiene un nombre). Bueno, pues esta cuadrilla tocaban una especie de country rockerillo.. Hasta aquí nada inusual, o que al menos, a mi, me sorprendiera. Pero eso sólo había hecho que empezar, pues lo realmente chocante, o llamativo fueron los covers que hicieron:
We will rock you de los Queen
I will survive de Gloria Gaynor
Lo cierto, es que la de los Bee Gees, pues aún os la podeis imaginar, pero la de los Queen, ya os digo yo que cuesta un poco jeje.. El I will survive es otra que también es imaginable.. y la verdad que en directo está gracioso escuchar estas canciones, aunque más te hacen sonreír que otra cosa.. pero con la que me salió una sonrisa de oreja a oreja fue con la siguiente:
Lo cierto es que estuvo muy bien, luego unas cervezas más, un pub de esos repletos de gente, poca luz, muchos años y arrancando el fin de semana.
sigo sorprendiéndome
Labels: noLabel
Primer viernes intensivo
Este viernes pasado a modo sorpresa innauguramos la jornada intensiva, y la verdad es que estoy muy contento. Pues he pasado un fin de semana tranquilito pero ocupado.. lo peor, que se ha pasado volando. Acabé a las 3 del mediodía, llegué a mi casa, comí y a la playita. Luego un poco de squash, y por la noche unas cervecitas y prontito a casa.. que el sábado tocaba risoterapia!! Esto de la risoterapia es la hostia, me lo pasé fenomal en un ambiente super relajado con gente que no conocía y que acabamos conectando todos en una nube de buen rollo y amistad como hacía tiempo no vivía. Es algo ALTAMENTE RECOMENDABLE... la próxima sesión por eso no está programada (y aún no es fijo) hasta octubre. Pero en fin, si a alguien le interesa, o tiene curiosidad, le aconsejo que lo pruebe. Después de esta sesión, de cabeza a la concetración de harleys de Calafell.. allí hubo concursos de pulsos, de subirse a cajas de cerveza... con premios tan exquisitos como una botella del amigo Jack, y para postre con el concierto de Barón Rojo... de todas maneras, no lo vimos (y hasta aquí puedo leer). En fin, sábado noche relax, y el domingo a tostarse en la piscina, un café con una guapísima amiga y acabar la noche con un Pro Evolution Soccer (PES 6)... que por cierto soy la hostia de malo.
En fin, hoy estamos a lunes, y ya estoy hasta las narices de currar esta semana!!
el verano que no llega
Labels: noLabel
sin oponer resistencia
He estado chafardeando por el blog de "jarri can fran" y me he encontrado una de esas cosas curiosas, para matar el rato... en fin, respondes preguntas y al final te dice que superhéroe estás hecho... jeje Así que no me he podido resistir
Your results:
You are Spider-Man
| You are intelligent, witty, a bit geeky and have great power and responsibility. |
Por cierto, feliz día del orgullo friky!!
Y otra cosa... ¿porqué las tias que cuelgan fotos suyas en los fotologs siempre lo hacen tirando de escote? Luego, si les miras las bolas mientras hablas con ellas, o bueno sin hablar, parece que hasta se ofenden... (¿qué pasa si a veces retorno a mis trece años?!)
el puto viernes se alarga
Labels: noLabel
salmonetes frustrados
A veces me da la sensación que la vida es como el transcurrir por un río. Es decir, cuando eres pequeño haces en mayor o en menor, pero siempre en bastante, lo que te dictan tus padres; más que nada, porque cuando eres pequeño ¡Que otra cosa vas a hacer! Estos son tus primeros días en los que te sueltas de la mano de mamá y papá para meter los pies cerca de la orilla. Después llega la adolescencia, dónde hay un punto de inflexión, a partir de ahora nos creeremos con derecho a dirigir nuestra vida, aunque todavía sin medios. Te atreves incluso a vestirte con algo raro, algo 'guay', algo que te haga salir por un rato del río; pero en verdad lo que estás haciendo es dejar de mojarte los pies para meterte hasta las rodillas. Luego llega la adolescencia adulta, donde el que más el que menos se plantea su yo filosófico, el sentido del todo y del nada, donde las drogas dejan de tomarse por tomar, para hacerlo en busca de unos efectos deseados; en este momento es cuando uno empieza a notar que los huevos se le están arrugando por el agua fría. Así llegamos hasta la madurez, donde conscientes del frío y de la humedad uno se dedica a hacer el muerto para dejarse llevar, es aquí normalmente donde ya disponemos de hipoteca, churumbeles y tenemos el cuello ya dolorido de mirar tanto hacia abajo. Se pasa este tramo para llegar a uno peor, la vejez prematura; estadio en el que no queremos aceptar que ya somos viejos. Te has agarrado a uno o dos placeres rutinarios y eres conocedor que son tus únicas vías de escape de ese río que, sabes, no has escogido. Desde ya hace tiempo el agua ya no te importa, cómo tampoco te importa hacia donde te lleva la corriente; te da igual porque al final todos vamos hacia allí. Y la última fase hasta la muerte es el purgatorio interno; aquí ya no te importa nada, incluso puede que ya no tengas ni placeres, o al menos no con intensidad suficiente, así que haces y dices lo que te apetece en todo momento (todo lo que tu cuerpo deteriorado te permite, claro). Sabes que ya sólo queda la muerte, el tiempo del gusto por los nietos y la família unida ya hace muchos días que se quedaron atrás. En tu cabeza sólo ronda un pensamiento ante una pregunta: ¿Cómo vas a morir?
no, no es lunes
Labels: noLabel
Ya solamente veo mierda
El otro día volvía de la universidad, había ido a hacer unas cosillas del trabajo, en eso que iba yo caminando sin prestar mucha atención al rumbo, más bien me dejaba llevar por la rutina del camino que tengo desde el garaje hasta la puerta de mi casa, y de repente ante mi veo una figurita oscura que quise adivinar era una mierda, así que la esquivé. Con mi curiosidad innata, me posé a un lado del ente y lo observé con más atención, despertando de ese estado semi-aletargado en el que me encontraba... y cúal fué mi sorpresa, aquello que había esquivado no era una mierda, era una hoja de color morado de un árbol (huelga decir que cuando volvía eran ya pasadas las doce de la noche). Esto mismo me hizo pensar y recapacitar que estamos acostumbrados a ver mierda. Me explico, ante cualquier situación extraña el ser humano (ya experimentado) despierta una alerta, no de curiosidad, sino de defensa. Lo primero que pensamos es que sea lo que sea, eso que no es extraño seguramente es algo malo y dañino; no le damos ni siquiera, en algunos casos, la opción de la duda. Estamos tan acostumbrados a ver mierda, a que nos echen y echarla, que adoptar cualquier otra opción que no sea esa podría ser justificadamente tildada de irracional. Pues yo no estoy contento conmigo mismo, no hace mucho yo recorría las calles con una sonrisa de oreja a oreja y más bien alerta de que mujeres se encontraban en mi alcance visual, que no como ahora, con las orejas de punta poniendo alerta mi sexto sentido para no pisar mierda o al menos verla venir. ¿Qué ha pasado? ¿Será el trabajo? ¿Será la edad?
En fin, todo esto me ha recordado a un vídeo que hace tiempo alguien me recomendó ver, pues parece ser que no está mal. Algunos puede que ya lo hayais visto ya que salió en forma de documental emitido por alguna cadena de televisión. El video no es corto, dura 50 minutos aproximadamente, pero merece la pena. La descripción que tiene en el sitio dónde está colgado es la siguiente:
Irónico y corrosivo documental de Erik Gandini, realizado por la productora independiente ALMO de Estocolmo. Parte de un análisis del papel del consumidor actual. Una representación perfecta y excepcional de la cultura antisistema. Entre una edición frenética, un constante acompañamiento musical y un inagotable juego de montajes audiovisuales, Surplus logra poner en evidencia las contradicciones del sistema.
los jueves, antes, eran universitarios
Labels: noLabel
Arc de Sant Martí, arco iris, rainbow...
Es algo que siempre me ha gustado, y hoy, aquí en Canovelles, he visto uno impresionante. En esta época, aunque te pueda llegar a putear la lluvia, justo después sale el sol, te muestra uno de esos y parece que ya no te importa haberte mojado.
Por cierto, estoy pensando en comprarme un monopatín (skateboard de esos) para ir a hacer el primo en la universidad (que se queda vacía los fines de semana), para cuando ya domine un poco salir a la calle a mostrárselo al mundo. Lo único que me frena un poco es la edad y cómo no! el que dirán (joder! esto es algo de lo que tengo que aprender a pasar).
En fin, mañana día del currante! Jornada de lucha para algunos, jornada festiva para otros, sea como sea, que lo disfruten.
Català: Arc de Sant Martí, arc d'iris, arc del cel o iris.
Castellano: Arco iris.
English: Rainbow.
Deutsch: Regenbogen.
Gabachín: Arc-en-ciel.
Gallego: Arco da vella. (colaboración de Di).
y se mostraron los colores del espectro de la luz
Labels: noLabel
con lo no complicado que puede llegar a ser todo
A veces, sin pensarlo, pienso que la vida podría ser mucho más fácil. Y no es mirar atrás, ni a otros sitios... es simplemente imaginar lo que me gustaría que fuera.
En fin, os dejo un link de un sitio que habla sobre volver a la Edad de Piedra, es curioso:
Labels: noLabel
Abriendo los ojos
Bueno, bueno... cuanto tiempo. Pues lo cierto es que con las vacaciones y con la baja se ha pasado casi un mes sin darme ni cuenta. Como os decía en la última entrada, para las vacaciones de semana santa me marché a Marruecos; un país muy bonito y digno de visitar. La gente en general muy bien y sin demasiados agobios (pues nos habían avisado que era horroroso). La ruta, en unos 10 días, fué Barcelona - Málaga - Tarifa - Tánger - Tetuán - Chauen (o Chefchauen) - Tánger - Marrakech - Casablanca - Rabat - Fez - Tánger - Tarifa - Barcelona. Dentro de Marruecos nos movimos con tren en segunda clase, excepto Tánger-Marrakech, que era un tren nocturno y cogimos literas (en primera). Dormir, en precio, no nos costó mucho y los hostales estaban muy limpios. En cuanto al peligro, hasta Fez, en la que vimos como una jauría de niños corrían detrás de un trenecito de turistas tirándoles piedras y botellas mientras los aldeanos reían la gracia, pues la verdad, que peligro, no había. Cuando volvimos pasó lo de Casablanca, y lo del apuñalamiento de los dos españoles en otra ciudad... No sé, nosotros estuvimos allí y la gente muy maja; pero bueno, siempre hay capullos, como en todos sitios.
Bueno, aquí os dejo una fotillo:
Ah! Se me olvidaba, me he hecho la cirugía refractiva y estoy contentísimo! Me ha costado una pasta, pero feliz.. que como ya acostumbro a decir, es lo único que importa. Ahora puedo ponerme infinidad de gafas de sol de esas de 3 euros en el mercadillo!!
sin prótesis oculares
Labels: noLabel
Entradas más recientes Entradas antiguas Inicio






